Nederlands - nl-NLEnglish (United Kingdom)

Zoeken

Nieuwsbrief

Wilt u op de hoogte blijven van het laatste nieuws? Schrijf u dan nu in voor onze nieuwsbrief

Besturingssysteemontwerp heeft de laatste decennia een snelle ontwikkeling doorgemaakt dankzij de opkomst van micro-elektronica, computertechniek en telecommunicatie technologie. Van ouds zien we twee ontwikkelingen:

A. Proces control met behulp van Distributed Control Systems (DCS), ontstaan uit centraal georiënteerde systemen verbonden met sensoren. Een centrale hostcomputer regelt aan de hand van de ontvangen sensorgegevens en stuurt remote actuatoren aan.

B. Discrete systemen met Programmable Logic Controllers (PLC) ontstaan uit de relais georiënteerde besturingen van de jaren 60. De eerste PLC had weinig rekencapaciteit en ontwerptechnieken waren direct afgeleid van de gebruikelijke relais ladder diagrammen.

Beide technologieën zijn hun eigen weg gegaan en hebben hiermee twee automatiseringseilanden gecreëerd. Beide technologieën hebben het nadeel van een tijdrovende ontwerpfase nagenoeg geen hergebruik van software en kostbaar onderhoud. Communicatie tussen verschillende systemen is complex met een veelheid aan verschillende protocollen. Hierdoor wordt veelal meer tijd besteed aan communicatiezaken dan aan besturingslogica. De huidige markt stelt steeds hogere eisen aan systeemintegratie door middel van "open" standaarden.

Een nieuwe benadering is control networking met intelligente besturingsbouwstenen ook wel intelligente nodes genoemd. Deze intelligente nodes communiceren over een netwerk met elkaar door gebruik te maken van een gemeenschappelijk protocol. Iedere node beschikt over een microprocessor met geïntegreerde communicatie- en besturingsfuncties. Communicatie geschiedt via een tranceiver voor een vrij te kiezen communicatiemedium zoals twistedpair of glasvezel. Nodes kunnen een sensor- of actuatorfunctie uitvoeren. Digitale of analoge invoer/uitvoer voor de besturing van verschillende sensoren of actuatoren.

Alhoewel één node slechts enkele simpele taken behoeft uit te voeren, wordt een verzameling nodes binnen een systeem een zeer complex proces. Het distribueren van taken maakt het systeemontwerp eenvoudiger en voorkomt complexe hardware voor centrale besturing.